Over het gebouw en de naam van onze school
De gebouwen in eclectische stijl waarin onze school gehuisvest is, werden in 1903 door de Soeurs de l’Espérance gebouwd als klooster en tehuis voor bejaarde vrouwen.
In 1948 werden de gebouwen omgevormd tot algemeen ziekenhuis (Kliniek Heilige Familie, later Medisch Instituut Lamorinière) en in 1987 vormde de elektriciteitsmaatschappij E.B.E.S. (nu IMEA) ze om tot kantoren.
Samen met GO! Scholengemeenschap Antwerpen en ćzaar architecten (vroeger A33 architecten) hebben we in 2022 gezorgd voor een nieuwe, schoolse invullling, met oog voor de cultuurhistorische, stedebouwkundige en architectuuristorische waarde.
De naam van onze school heeft ook een diepgewortelde historische context.
Skellig Michaël is een ruige, piramidevormige rots in de Atlantische Oceaan, voor de kust van Country Kerry in het zuidwesten van Ierland. Het is de meest westelijke heilige plaats van Europa en maakt deel uit van een oude bedevaartsroute.
Skellig Michaël werd tussen de zesde en de twaalfde eeuw bewoond door een kleine gemeenschap van 12 monniken. Zij bouwden steil boven de oceaan zes bijenkorfachtige hutten in drogemuurtechniek (los op elkaar gestapelde stenen) met 2 gemeeschappelijke ruimtes, een kerkje en een begraafplaats waarvan de resten nog zeer goed bewaard zijn.
De monniken hadden zich uit de beschaving teruggetrokken naar deze afgelegen en ontoegankelijke plek aan de rand van de toen bekende werekd, om zich dichter bij God te voelen. Ze leefden er van vis, vogels, eieren, regenwater en een moestuin. Om het klooster van St. Fionan, op de top van de 230 meter hoge steile rots te bereiken, werden 618 stenen trappen aangelegd of uitgehouwen.
De monniken verlieten het eiland in de 12e eeuws, na de zoveeelste aanval van de Vikingen, de zware stormen en barre weersomstandigheden.
In 1996 werd Skellig Michaël een UNESCO Werelderfgoedlocatie, bekend om zijn historische en natuurlijke waarde: de unieke architectuur van het kloostercomplex en de thuisbasis van vele zeevogels zoals de papegaaiduiker en de jan-van-gent die er in april komen broeden en in augustus weer vertrekken.
De Ierse schrijver en Nobelprijswinnaar Georges Bernard Shaw omschreef Skellig Michaël als volgt:
“de meest fantastische en onmogelijke rots in het water”.
Skellig Michaël, letterlijk vertaald ‘de engel-rots’ verenigt het hemelse en het aardse, de uit-stekende rots die als een punt van de aarde zich verheft om het hemelse aan te raken, het punt waarop inspanning overgaat in inspiratie.
Rudolf Steiner zag in de aartsengel Michaël de goede geest die de mensheid wil samenbrengen door de mens te inspireren met kosmische intelligentie en hem op die manier te bevrijden uit de klauwen van het eenzijdig woekerende materialisme.
In onze school begeleiden we kinderen tot Skellig Michaël-kinderen.
Dat worden ze wanneer ze niet alleen gewoon leren lezen, schrijven en rekenen (wat op zichzelf ook mysterie-bekwaamheden zijn), maar daarop aansluitend echt leren lezen in het boek van de natuur. Dat betekent niet alleen over de natuurrijken leren, maar zelf stenen leren lezen, planten leren lezen, dieren leren lezen, sterren leren lezen.
De Meester of Maestro leert het kind niet alleen informatie over de natuur, maar leert hoe het zich innerlijk kan verbinden met de mineralen, de planten, de dieren door ze binnenuit als kwaliteiten, als wezens te leren verstaan zodat ook een echte gevoelsmatige, kunstzinnige en verantwoordelijke verbinding mogelijk wordt.
Indien in een school als deze, de taal van het boek van de natuur geleerd wordt en de kinderen echt (en exemplarisch) in het boek van de natuur leren lezen onder leiding van de klasleraar, dan verheft zich uiterlijk onzichtbaar middenin de mensenzee van een grootstad en dichtbevolkt gebied, een rots boven de daken en wordt deze schoolrots een punt van aanraking waar Michaël kan werkzaam worden, niet alleen voor nu, maar ook voor later, niet alleen voor het kind, maar voor iedereen.